ноты вось які мурлыка

· Остались всего три репетиции до пoзoра! · Я говорю: трубы! А они, глянь, oбнимaются, цeлуются. · У Шостаковича много нот, и они всё время меняются. · То, что не совпадает с текстом увертюры — сами посмотрите пальцами. · Я скажу вам сейчас, какие тут ноты — вы очень удивитесь. · Это вам не симфонический оркестр, здесь в толпе не спрячешься, надо играть чисто! · Играйте не то, что я требую, а то, что написано в нотах. · Надо сыграть так, словно вы немножко выпили и никуда не спешите. ( Collapse ) Было бы ошибкой думать, что в симфонических оркестрах играют идеальные люди. С идеальным слухом, непревзойденной техникой и бесконечным дирижерским терпением. Дирижеры симфонических оркестров, ругаясь на неповоротливых оркестрантов, отжигают никак не хуже армейских чинов. Даже лучше. Поскольку делают это тонко, изящно и очень интеллигентно. Но тут столько прекрасного, что не могу не поделиться! Многое знакомо из рассказов родственников! Ю-ху. Да нас у Берасце завіталі першыя госці :) На Пятра і Паўла нас з Багданчыкам праведала Маша Пушкіна. І прывяла з сабой маладога літаратара Паўла Капанскага. Мы пагудзелі згадалі Паўлаў, Пётраў, павіншавалі Бодзю (яму сёння сем месяцаў), а пасля. нас выкурыла бабуся з хаты :))) Літаральна. Пакуль мы гулялі, яна падпаліла не там газ - і пусты рандолек саскварыўся. Правёўшы гасцей, я зразумела, што дым не выветрыш так хутка - ён уеўся ў сцены. За некалькі хвілін выклікала таксі, скінула ў пакет самае неабходнае, закінула Багдана ў слінг - і пераехала да бацькоў. Цяпер - зусім нечакана - я тут. За маміным кампутарам. Шкада, што не выцягнула бабулю з сабой - яна заўпарцілася і з роднай хаты выязджаць адмовілася. Згадаўся Сэлінджэр: жыццё - гэта пераход з адных маленькіх пакойчыкаў у другія. Непрадказаны і нечаканы. Затое сюды, да бацькоў, прыехала парадная цёця з маімі стрыечнымі братам і сястрой - павіншаваць нас са святам. Так, тут усё вельмі сур'ёзна: Пятра і Паўла чакаюць і адзначаюць. Закалыхаўшы Бодзьку, я паспела яшчэ дзве гадзіны пасядзець ва ўрачыстай кампаніі. І згадала вось такі сонечны дзень - чатыры гады таму, у гасцях у маіх стрыечных братоў з Украіны - Пэтра і Павла: І ў гэты момант мне становіцца вельмі цікава. Гледзячы на арнамент са сцягу я бачу: 1.па цэнтры арнамент “кручча” – раннеземляробчы культавы знак ураджаю. Адзін са старэйшых з індаеўрапейскага фонду. 2.унутры круччы ромб з касым крыжам – “казлом” . Адзін з варыянтаў - знак апладнення. А таксама ў ім чытаецца – кола – салярны знак. 3.ромб з кропкай – знак зярняці. Гэта здаецца бясспрэчна. Дык вось, мне здаецца, што “перакладаючы” арнамент на сучасную мову, ну ніяк не атрымоўваецца пахавальны сэнс. Наадварот, бачна як з зярняці нараджаецца ўраджай – нараджаецца дастатак. Нават можна ўявіць замову, кшталту, каб насенне прарасло і ўрадзіла добры ўраджай. (магчыма і на ўдалыя роды – цяжарны сэнс) Чытаю ў Вікіпедыі артыкул пра беларускі сцяг. Цытата з Вікіпедыі: “ . у аснову арнамэнту на сьцягу БССР быў пакладзены ўзор "Узыходзячае сонца", вытканы на ручніку ў 1917 годзе сялянкай вёскі Касьцелішча Сеньненскага раёна Матронай Маркевіч. Але на цяперашнім беларускім дзяржаўным сьцягу колер арнамэнту быў інвэртаваны, такім чынам зараз ён пазначае процілеглы сэнс. Ручнікі з такім арнамэнтам ліцьвіны выкарыстоўвалі пры пахаваньні памерлых. ” http://be-x-old.wikipedia.org/wiki/Сьцяг_Беларусі. Зноўку нагадваю, што вельмі магчыма я і памыляюся. Насамрэч, я проста маю влікае жаданне разабрацца. А ўзгадайма яшчэ шматвяковыя напластаваньні розных рэлігійных ды рэгіянальна-культурных слаёў! Паганства, хрысьціянства, хто побач з балтамі, хто на Палесьсі, хто з расейскіх старавераў. Гэта мізэрныя кавалкі з кнігі Кацара ("Беларускі арнамент. Ткацтва. Вышыўка" Мн. 1996), што ўжо згадвалася тут раней. Адчуваньне, што аўтары гэтае нарэзкі (іначай не магу назваць), узялі малюнкі з фарзацаў, не паглыбляючыся ў сярэдзіну кнігі. Пагатоў нідзе на сайце не пазначана адкуль менавіта быў сьцягнуты той ці іншы кавалак тэксту. Ёсьць толькі агульны сьпіс крыніц. Хутчэй за ўсё, у аснове сайту быў нечы рэферат, скампіляваны з пазначаных крыніц, ня больш. Але ж відавочна, што тое, што адна бабка назвала адным чынам, нават майстрыха з суседняе вёскі можа назваць іначай. А што казаць пра іншы рэгіён? Пагатоў, працягваючы аналёгію зь літарамі, ня тлумачыцца сэнсавая розьніца, скажам, паміж "бАБА" і "жАБА". Шмат падобных элементаў, якія невядома чаму называюцца кожны раз па-рознаму. А розныя тэхнікі арнаментацыі, узьнікшыя ў розныя часы? Архаічны геаметрычны арнамэнт мае шмат агульных рысаў ў славянаў, скандынаваў, кельтаў, германцаў і нават усходніх народаў. А, скажам, так званая "бракараўская" вышыўка (розныя там ружы-кветачкі з вазонамі дробным крыжыкам) увогуле з'яўлецца ў традыцыйнай арнаментыцы напрыканцы 19-га стагоддзя, як вынік распаўсюджваньня друкаваных альбомаў з гатовымі малюнкамі для вышываньня. А ў Кацара вазон з кветкамі - то сымбаль жаночае долі. Так бабка назвала гэты. малюнак з альбому. Галецкая І.М. Гульнявая праграма па беларускай мове Востраў ГУЛЬНЯСЛОЎ. Выбранный для просмотра документ Гульняслоў.docx. Пазнякоў, М.П. Гульняслоў: гульні з літарамі і словамі / М.Пазнякоў. – Мінск: Літаратура і Мастацтва, 2011. – 128 с. А Лявон наш прамаўчаў, Як у рот вады набраў. Вось як цяпер, перада мною Ўстае куточак той прыгожа, Крынічкі вузенькая ложа І елка ў пары з хваіною, Абняўшысь цесна над вадою, Як маладыя ў час кахання, Ў апошні вечар расставання. Ды йзноў дажджом на рэчку сыдзе – Ніхто з граніц сваіх не выйдзе, З законаў, жыццем напісаных, Або на дол спадзе ў туманах. Але хто нам яе пакажа? На дол вадой ці снегам ляжа? Не вернешся, як хваля тая, Ка мне, вясна ты маладая. Мой родны кут, як ты мне мілы. Забыць цябе не маю сілы! Не раз, утомлены дарогай, Жыццём вясны мае убогай, К табе я ў думках залятаю І там душою спачываю. О, як бы я хацеў спачатку Дарогу жыцця па парадку Прайсці яшчэ раз, азірнуцца, Сабраць з дарог каменні тыя, Што губяць сілы маладыя, – К вясне б маёй хацеў вярнуцца. Вясна, вясна! Не для мяне ты! Не я, табою абагрэты, Прыход твой радасны спаткаю, – Цябе навек, вясна, хаваю. Назад не прыйдзе хваля тая, Што з быстрай рэчкай уплывае. Не раз яна, зрабіўшысь парам, На крыллях сонца дойдзе к хмарам. Сам же ж директор школи також вчився тут. Михайло Ерстенюк уже 20-й очільник закладу. Саме йому пощастило святкувати ювілей школи. З такої нагоди навіть погасили маркований конверт. В оперному театрі — аншлаг. Тут зібрались випускники восьмої школи. Серед них і Ярослав Школяр. Вчився у ній лише один рік, у 54-му році. Пригадує, тоді ще хлопці та дівчата навчались окремо. Пригадує своє навчання у 1971 році і відомий львовознавець. Петро Радковець зберігає шкільні фото і кожні п’ять років зустрічається із однокласниками. Зізнається: вчитись тоді не дуже хотілося, однак ходив до школи, як на свято, бо любив і однокласників, і вчителів. Досі пам’ятає прізвиська декотрих з них. «Назву одного, світлої пам’яті вчителя, Кляптик, його знають всі. А чому, тому що він ніколи не говорив твердо. Позбирайте клаптики паперу. Він завжди казав: «Позбирайте кляптики паперу». Ну і його так і називали Кляптик. Але його дуже любили. А вчителя музики називали Лиса нота, бо він був лисий і нота. Тому Лиса нота», – пригадав львовознавець Петро Радковець.

Комментарии

Популярные сообщения из этого блога

гдз французька мова 5 клас чумак кривошеєва відповіді

гдз фізика 7 клас робочий зошит відповіді максимович варениця білик

відповіді математика дидактичний матеріал 2 клас нечай яріш відповіді